Blog

Maria, ik ben geen mensen gewend

Voor Maria’s fosters was het fijn om iets meer over Maria’s achtergrond te weten. Natuurlijk zijn we weer begonnen met de controlevragen zodat we het gesprek een beetje op waarheid kunnen verifiëren. De controlevragen klopten goed en nadat ze haar slaapplek en plek heeft beschreven waar ze is als haar fosters thuis komen gaan we verder met het gesprek.

Een vraag die de stichting graag wilde weten is wat meer over haar achtergrond. Kan ze vertellen waar de vandaan komt.

Maria verteld dat ze van een open erf bij een huis komt. Ze woont daar met een groep honden en hebben het oké daar. Mensen contact is er eigenlijk niet. De vrouw van het huis komt af en toe rijst brengen maar verder contact met mensen is er niet echt. Dan word Maria ziek en word ze in een pick-up gezet. Onderweg springt ze er zelf uit en bezeert daarmee haar heup. De heup is pijnlijk en moet wat mee gebeuren. Ook praat ze over haar linker achterpoot. Die staat raar naar binnen. Een tekort aan goede voeding zegt ze en daardoor slecht/ scheef gegroeid.

Mensen hoeven voor mij niet zo, die vind ik eng. Dat ben ik niet gewend. En op de vraag hoe we je met mensen meer op haar gemak kunnen krijgen zegt ze. Ik hoef niet zo nodig, vind honden veel leuker. Die snap ik ten minste. Ik heb tijd nodig met mensen, maar voor mij hoeft contact niet zo nodig.

De foster en stichting koppelen terug dat Maria inderdaad niet van menselijk contact houdt en zich juist met andere honden erg goed lijkt te voelen. Maria is sociaal met andere honden maar nauwelijks benaderbaar door mensen. Ze zullen haar moeten verdoven om naar haar heup te laten kijken.

Advertenties

Meis de prinses

Als ik met Meis begin te praten komt er een zeer vrolijk en uitgelaten hondje bij me. Ze is zo blij met het leven wat ze heeft en word op handen gedragen. Als ik haar vraag wat ze nog graag zou willen om nog gelukkiger te zijn zegt ze “niks, ik heb alles wat Mn hartje begeerd en voel me net een prinses. Sterker nog ik bén een prinses. Het ontbreekt me aan niks”. Als ik haar vraag wat ze graag eet zegt ze “vis”. Beetje gek voor een hondje maar goed, het zal vast zo zijn dus ik schrijf het op. Ze speelt het liefst met een zacht popje/ knuffeltje. En het liefst slaapt ze op bed. Ook zegt ze dat ze meegaan op vakantie heerlijk vind en ze laat me haar zien op een klein bedje vlak bij een klein raampje. Alsof ze rondgereden word en ze alles goed kan overzien.

Wel zegt ze ik ben snel buiten adem en ze laat me een beetje een drukkend gevoel op de borst voelen. Iets om in de gaten te houden.

Haar baasje wilde graag weten wie haar beschermengel was. Nou ben ik niet goed in namen, die kloppen over het algemeen helemaal niet. Dus vroeg ik Meis haar beschermengel te beschrijven. Ze liet me een ietswat forsere dame zien. Kort rood haar en een brilletje. Een beetje een artistiek type met mooie gekleurde blouses die wapperden in de wind.

Haar leeftijd doet ze een beetje ingewikkeld over. 5-6 8-9 ik snap het niet helemaal dus hou het maar op tussen 5 en 6 jaar. Over haar verleden wil ze niet meer praten, dat is zo ver weg en ze is al zo lang hier. Dat is goed zo.

Terugkoppeling baasje. Ze eet inderdaad graag alles wat gebakken is dus ook heel graag gebakken vis, slapen doet ze graag op bed en ze heeft veel knuffeltjes liggen.

We noemen haar altijd Prinsessa dus dat prinses is niet zo gek. Ons prinsesje is ze zeker. Haar leeftijd is ons onbekend ze is nu 7 jaar bij ons. Ze is in Portugal uit een tuin gehaald waar een boze oude man met een stok woonde. Ze is nog steeds bang voor oude mannen met stokken.

Haar beschermengel zou heel goed degene kunnen zijn die haar gevonden heeft maar ook ons nichtje.

Haar lichamelijke klacht zullen er in de gaten houden. Ze houdt inderdaad niet van lange wandelingen maar mede ook door haar zwakke heupen. Dokter heeft geen hartruis gehoord.

Fijn en lief hondje om mee te praten. Zit heerlijk in haar vel en staat uitgebalanceerd in het leven.

Kingston wil een buitenkattenkennel

Praten met katten vind ik niet zo gemakkelijk. Op de een of andere manier moet ik regelmatig de herkansing in met een kat. Als de controlevragen niet kloppen begin ik liever overnieuw tot het wel klopt. Ook met Kingston. Ik was in het gesprek een aantal keer gestoord en dat werkt natuurlijk ook niet lekker mee. Van de 3 controlevragen klopte er 1. Niet goed dus nieuwe controlevragen en echt even een rustig moment genomen hier thuis. Maar als het dan goed gaat en de controlevragen kloppen allemaal 100% dan is het ook echt wel een heel helder en duidelijk gesprek. Katten…

1 van de controlevragen was of Kingston naar buiten mocht. Nee was zijn antwoord en hij begon maar gelijk met een voorstel. Daar baal ik van zegt hij. Ik mag af en toe onder toezicht naar buiten met mooi weer maar ik zou best wel eens vaker willen. Dus op jou vraag ben ik gelukkig, ja absoluut maar een eigen buitenkennel waar ik zelf in en uit kan is echt niet weg. Dat zou ik wel graag willen. Ik speel het liefst met een veertje op een stokje en met een voorwerp aan een elastiekje (Baasje had al zo’n vermoeden dus deze opmerking kwam niet als verrassing. Andere controlevraag over het speelgoed klopt precies)

Vosje en ik zijn oké samen. En zijn gevoel is neutraal. Niet overdreven blij maar ook niet boos. Hij laat me zien dat vosje een kat is met bruin en veel wit en hele grote pupillen. Ze zijn goed met elkaar maar niet zoals je wel eens ziet dat ze samen slapen. (Dit is precies zoals ze samen zijn, vosje is lichtbruin met veel wit, ze stuurt me een foto van vosje en vosje lijkt veel op wat Kingston me liet zien. Alleen leek het bruin iets donkerder.)

Waarom is drinken moeilijk? Hij laat me zijn kaakgewricht voelen. Het voelt stijf en zijn kaak staat in een rare stand. Dat maakt drinken lastig en daardoor krijgt hij te weinig lucht als hij drinkt. Zijn baasje en ik bedenken dat een fonteintje misschien iets makkelijker voor hem is omdat hij dan niet zo ver voorover hoeft te buigen en vermoedelijk meer lucht.

Ik ren naar de gang als een spel en en soort ontlading en spel. Niks geks hoor. Als ik veel achter elkaar moet Miauwen heb ik een krap gevoel in Mn luchtpijp ter hoogte van mijn middenrif. Het miauwen geeft ruimte. (Spel komt me zeker heel bekend voor, drinken en mauwen is fijn om te weten kijken of een fontein verlichting brengt)

Ik slaap ga graag naar de slaapkamer want daar is het koel en rustig. Ik kan daar heerlijk energie opdoen en lig op een aardstraal. (Hij blijkt op het kussen van zijn baasje te slapen dan en het baasje slaapt idd erg licht dus goede kans op een aardstraal, van aardstralen heb ik verder niet zoveel verstand dus zinnig advies kan ik hier niet over geven).

Wat is er gebeurd bij je vorige baasje. Daar stuurt hij 3 kernwoorden: scheiding, veel alleen thuis en plassen in huis. Daarom moest hij weg. (Dit is precies wat er gebeurd is, baasje was alleen benieuwd in hoe verre hij het meegekregen had)

Het kammen vind hij absoluut niet fijn en doet hem pijn. En hij laat me de pinnetjes op zijn huid voelen. Zijn baasje en ik praten even over het kammen en dit blijkt echt een drama te zijn. Hij raakt echt in paniek. Wellicht een zachtere borstel kopen en goed advies inwinnen bij een kattentrimster. Misschien dat de trimster zijn vacht kan behandelen zodat het kammen niet meer zo pijnlijk is.

Hij houdt weg veel van zijn baasje en stuurt me hartjes 💕 hoe lief is dat!

Huilende Maya

Ik werk regelmatig met honden met een trauma, zo ook Maya. Maya is een hondje wie op een verlaten plek is achtergelaten door haar oud eigenaren. De stichting die zorg draagt voor dit hondje wilde graag meer achtergrondinformatie. Soms kan het net dat laatste stukje zijn waardoor alle puzzelstukjes op z’n plek vallen.

89 MayaNatuurlijk starten we ook met Maya met de controlevragen zodat we de inhoud van het gesprek een beetje kunnen meten. Kloppen de controlevragen goed, kan je er van uit gaan dat het gesprek verder ook kloppend moet zijn. 1) beschrijf de plek waar ze eet: Ze laat me zien dat ze buiten eet vlak naast het huis, maar heel herkenbaar en duidelijk aanwezig zijn de waslijnen. Die laat ze het meest duidelijk zien.  2) Waar speelt ze graag mee: Ze speelt heel graag met palmtakken, daar sleept ze graag mee. 3) Waar gaat Maya wandelen: Rotswanden, vlakte, vliegveld en opstijgende vliegtuigen, ik zou zeggen Hatovlakte naast het vliegveld. Antwoord Baasje: Ze eet inderdaad buiten, naast de muur. De waslijnen zijn er niet direct boven of naast maar de plek waar de waslijnen zijn is wel een hele belangrijke plek voor Maya. Daar verstopt ze zich vaak en speelt ze graag. Ze speelt inderdaad graag met takken van palmen maar ook graag met een bal. De plek die je omschrijft qua wandelen klopt, het is alleen niet Hatovlakte maar aan de andere kant van het vliegveld, ze gaat regelmatig mee naar Shut.

Als Maya en ik de controlevragen besproken hebben vraag ik haar naar de dag dat ze gedumpt werd. De vrolijke uitbundige en lekkere drukke Maya verdwijnt en maakt plaats voor heel veel verdriet, wanhoop en emotie. Ze huilt intens verdrietig. S morgens heel vroeg is ze in de auto gezet. Het was nog donker. Grijze luxe SUV. Ze heeft nog geprobeert de auto in te halen en bij te houden nadat ze er uit was gezet. Ze snapt totaal niet waarom ze weg moest want ze hield heel veel van haar familie. We kregen samen de gebeurtenissen voorafgaand aan de dump niet helder. We huilen samen en ik troost haar. Och wat is dit meisje intens verdrietig hier over. Ik hoop dat het gesprek haar helpt om het een plekje te geven.

Bij de foster is er een vechtpartij geweest waar een ander fosterhondje bij is overleden. De foster was niet thuis op dat moment en wil graag weten wat er is gebeurd. Ook omdat Maya uiteindelijk herplaatst gaat worden en de plek dus passend moet zijn voor Maya. Ik vraag haar wat er gebeurd is. Maya verteld: Maya houdt van jaagspelletjes. Dat spel vind ze supergaaf. Ze word heel enthousiast als ze dat verteld. Elza was een zachter type. Op zich vond Elza het wel leuk als ze nagejaagd werd maar het maakte haar ook bang. Die grens was bij haar flinterdun. Die fatale dag was het ook een jaagspel. Elza werd bang en begon te piepen. Dat piepen heeft bij Maya de knop omgezet in jachtinstinct. En heeft er toe geleid dat Elza doodging. Toen het piepen stopte stopte het spel. Het is niet iets wat Maya bewust gedaan heeft, meer in het heetst van het spel.

Nog een vraag was waarom ben je zo opdringerig en wat zou qua plaatsing het beste voor je zijn. Maya laat zich het best omschrijven als “haantje” ze wil alles meemaken en alles zien. Ze is er graag bij als er wat te beleven valt. Het is niet zo zeer dat ze heel opdringerig is qua aard maar meer dat ze niks missen wil. Gezien haar verhaal over Elza die erg onzeker en snel bang was zou ik haar niet snel plaatsen bij een onzekere jonge hond. Ik zou kiezen voor een grote stabiele reu die zich de kachel niet zo snel aan laat maken (geloof een typisch twentse uitspraak haha, in elk geval die zich niet zo laat imponeren door haar).

Terugkoppeling Foster: Ik herken heel veel in het verhaal. De stoere Maya en hoe je haar beschrijft en het spel wat ze speelde met Elza. Elza die inderdaad onzeker is en snel bang. Het zou goed kunnen dat dit is wat er gebeurd is.

Een dag later krijg ik nog een berichtje van de foster, ze had de dag van het gesprek heel veel geslapen en was nog nooit zo rustig geweest.

Vanmorgen in mn inbox nog een berichtje over Maya. Maya was kwijt geraakt op de wandeling. De foster had Maya in paniek rennend en hard huilend weer terug gevonden. Zo gelijkend met wat ze beschreef over haar dumping.. ik kreeg er kippenvel van. He meiske toch wat een trauma.

 

Barrie’s verdrietige geschiedenis

Het werk wat ik doe is best emotioneel. De verhalen die de dieren vertellen zijn vaak vrij aangrijpend omdat ik regelmatig werk met dieren die een verleden hebben als zwerfdier of herplaatsing. Ik schrik dan ook niet zo snel meer als er heftige details door Mn gedachten schieten. Maar in het geval van Barrie was ik bang dat mijn fantasie met me aan de haal was gegaan. Dit was zo heftig dat ik me haast niet voor kon stellen dat het juist was. Ik durfde het dan ook bijna niet te verifiëren bij zijn huidige eigenaren. Barrie een herplaatste hond van 15 jaar.

Barrie begon te vertellen over zijn oude baasje. Dikke vrienden waren het, altijd samen. Twee oude mannen die samen hun dagen sleten, lekker kneuterig met een blokje kaas. Genieten! Ze hadden een hecht vriendschap. Dan overlijdt het baasje plotseling. Hij laat me druk op het hoofd voelen en een hoofdwond zien. Het duurt dagen voordat er hulp komt, en Barrie huilt ondertussen. Hij verteld dat hij dagen bij de overleden man zit.

In het nieuwe gezin heeft hij het naar zijn zin. Ze zijn lief voor hem maar zijn verlies doet hem nog wel pijn. Hij heeft ontzettende moeite met alleen thuis blijven. Hij laat me zijn paniek zien. Hijgen, nagels die tikken op de harde vloer, onrust en ijsberen. Ook vind hij het huis kouder dan zijn oude huis. Dat vind hij niet zo fijn. Hij voelt een beetje in de war en verdrietig. Een oud mannetje die de weg een beetje kwijt is door alle gebeurtenissen.

Dan was er van het baasje nog een vraag over wat er gebeurd was voor hij naar het asiel ging en Barrie laat me een boze Barrie zien, Barrie moet met vangstok gevangen worden en hij laat me een soort bierlucht ruiken. Een typische lucht die je in het café ruikt. Hij wilde niet weg uit de situatie en was boos.

Ik kan het geheel niet helemaal rijmen en geef aan dat ik aanneem dat hij niet bij zijn overleden baasje weg wilde.

Controlevragen: ik slaap in een rond zacht mandje vlakbij de verwarming. Ik speel het liefst met een soort zacht zakje waar soort korreltjes in zitten.

Terugkoppeling van zijn baasje. De controlevragen kloppen ik slaap in een rond mandje met zachte wanden tegen over de verwarming en ik heb een soft balletje waar brokjes in kunnen.

Zijn vorige baasje is onze vader/schoonvader. En je verhaal klopt helemaal. Hij is deze zomer onverwachts overleden en het heeft een week geduurd eer hij gevonden was. Hij had inderdaad een hoofdwond en de situatie was heel verdrietig, Barrie was daar bij. Zijn boosheid herkennen we niet in deze situatie. Maar hij is 10 jaar geleden in het asiel terecht gekomen en we waren benieuwd naar zijn geschiedenis. We kunnen ons voorstellen dat je twijfelde aan de echtheid van informatie want de situatie was ook bizar en we wisten niet wat we je wel en niet moesten vertellen…

Ons huis is inderdaad kouder dan zijn oude huis dus dat kunnen we begrijpen. Het alleen zijn is inderdaad een probleem. Wat kunnen we doen aan het alleen zijn? Natuurlijk hebben zijn baasjes en ik hier over gepraat en gekeken hoe we het makkelijker kunnen maken voor Barrie. Al denk ik dat dit oude manneke simpelweg ook erg ondersteboven is van de situatie om zijn oude baasje. Het is niet niks en nog erg vers. Verlies heeft ook bij dieren tijd nodig om een plekje te krijgen. Maar gelukkig kunnen je baasjes je ondersteunen en gaan ze helemaal voor jou!

Sterkte lieve Barrie en lieve baasjes.

Mexx en de schildpadden

86 mexx

Mexx was de 3e hond in het gezin die ik spreken mocht. Eigenlijk de 4e maar het eerste hondje was een overleden hondje. Leuk om te merken hoe verschillend de 3 zijn en hoe de verhoudingen liggen in de groep.

Mexx gesprek werd een beetje verstoord door 2 andere huisgenoten die hulp nodig hadden. Voorafgaande aan het geven van de informatie over Mexx was me gevraagd of ik een schildpaddenspecialist kende maar ik moest daar over nadenken omdat ik zelf niet echt een specialist kende en stom genoeg was die vraag een beetje blijven liggen. Ik had er niet meer aan gedacht en ook niet de indruk dat het spoed was tot het gesprek met Mexx begon. De oude schildpad bleef maar inbreken op het gesprek dat ze echt dringend hulp nodig hadden en ze waren niet van plan te wachten. Dit moest besproken worden met de eigenaar en wel direct. “Ik heb longonsteking en ik heb echt hulp nodig, ik moet naar een dokter”. En hij liet me pijn onder in zijn rechter long voelen en halverwege de slokdarm. Beloofd dit door te geven mocht ik verder met het gesprek van Mexx.

De controlevraag was hoe begroet ik mijn familie en hij liet me een lage “hoewhoew” horen en een Mexx in een speelbuiging. Dit klopte precies met wat Mexx altijd doet bij het begroeten.

Mexx is blij met zijn leven. Gek op zijn gezin en gek op de kinderen. Dol op eten en op wat de kinderen zoal lieten vallen. Hij is blij met zijn positie in het gezin. Hij vertelde dat hij wel moeite had met de andere reu des huizes. Daar had hij angst voor. Daar word hij nerveus van en die mijdt hij liever. Hij vroeg ook of zijn baasje in de gaten wilde blijven houden dat het goed ging en hem zou blijven beschermen.

Een vraag was wat er gebeurde met hem na de wandeling. Hij gaf aan dat hij zijn warmte erg slecht kwijt kon, slechter als een andere hond. Alsof zijn thermostaat niet helemaal in orde was. Hij voelt alsof hij tegen een flauwte aan zit. Voelt niet fijn. Hijgen met opgetrokken mondhoeken, zoveel mogelijk ruimte maken om lucht binnen te laten.

Terugkoppeling: De schildpadden bleken idd ziek en ze zijn naar een arts geweest. Ze hebben longontsteking en hebben goede zorg gekregen.

Mexx is idd onzeker/ angstig voor de andere reu. Na een stevige wandeling had hij last van mank lopen, alsof er een zenuw bekneld zat. Hij kan inderdaad zijn warmte erg slecht kwijt en drinkt als een bezetene.

Bonita, als de lucht boos is ben ik bang.

75 bonitaWaar is Bonita bang voor en waarom? Wat doet Bonita altijd als ze je wil begroeten en waarom. Dit zijn de controlevragen maar ook vragen waar we antwoorden in zoeken. Dus het zou leuk zijn als ze die kan beantwoorden. Natuurlijk willen we ook graag weten of ze gelukkig is, of ze nog wensen heeft of ze contact heeft met Mami en daar nog wat over wil zeggen.

We beginnen het gesprek over waar ze bang voor is. Ze laat me jagende donkere wolken zien. Het waait hard en het onweert. Brrr zegt ze dat vind ik zo eng als de lucht zo boos is! Ik ben echt heel bang dat de lucht boos op mij is. Je merkt dat dit haar erg dwars zit en ze blij is dat ze haar hartje luchten kan want ze neemt ruim de tijd om alles te laten zien. Bonita komt me over als een hele lieve zachte meid die snel onder de indruk is van boos. We praten natuurlijk over onweer en het niet bang hoeven zijn, ik neem uitgebreid de tijd om over haar angst te praten. Met Mami heeft ze contact en ze laat me een plaatje zien van een donkere hond op een houten vloer/ vlonder. Een hond met een bredere kop als haar. Als ze je begroet komt ze met haar flank heel dicht tegen je aan staan en je likt of pakt zachtjes je hand vast. Ze heeft een lieve rustige begroeting. Bonita is blij en gelukkig met haar leven. Heeft weinig te wensen, ze is tevreden. Een hondje die weinig eisen stelt. Wat een lieverdje

Haar baasje laat me weten dat ze inderdaad als de dood voor onweer is. Al is het ver weg en hebben wij nog niks in de gaten, Bonita merkt het. Haar begroeting is idd rustig en ze gaat met haar flanken tegen je aan staan. Het in de handen happen herkent ze niet. Het plaatje van Mami kunnen we niet helemaal plaatsen maar we zijn blij met haar verhaal over het onweer. Dat maakt zoveel duidelijk en is precies zoals ze is.