Overleden Amor

Al een tijdje liepen de gesprekken niet helemaal lekker. Slechte concentratie, moeite om het gesprek vast te houden, onzeker of ik het nog wel in me had, niet kloppende controlevragen en een hoofd die over liep van andere zorgen. En als het dan weer niet helemaal lekker loopt komt er nog meer twijfel en onzekerheid en verzand je in gedachten en lukt het al helemaal niet meer. Zo werkt nou eenmaal, bij mij althans. Tijd om het maar eens even helemaal stil te leggen en de corona en co zorgen eerst uit de weg te ruimen. Kop leegmaken, diep adem halen, dingen regelen en wennen aan de nieuwe situatie en proberen zorgen te relativeren. Dat duurt even maar ik denk dat we dat allemaal voelen in deze situatie, ieder op zijn eigen manier. Maar de laatste week merkte ik dat ik inderdaad meer berusting kreeg en werd mijn hoofd weer wat leger, het gevoel minder verdrietig en de situatie steeds meer een plekje. We komen er door en het komt goed. Er kwam weer ruimte in m’n hoofd voor een gesprek. Er kwam weer rust en zin om het weer op te pakken. De onzekerheid of het wel weer zou lukken was er nog wel, maar die heb ik eerlijk gezegd altijd. Na 4 jaar en een paar honderd gesprekken verder nog altijd bij elk gesprek. Wat is het dan fijn als je dan een gesprek mag doen, vertrouwen krijgt en je een 100% kloppend gesprek krijgt.

Amor is pasgeleden overleden. Haar baasje wilde graag een gesprek om dingen een plekje te geven. Nog een keer te laten weten hoe geliefd ze was en hoe ze bij het gezin hoorde.

We starten, zoals elk gesprek eerst met de controlevragen, dit zijn vragen waar voor mij het antwoord onbekend is en die ik in het gesprek aan het dier vraag. Als deze antwoorden kloppen met de antwoorden die het baasje heeft weten we zeker of het gesprek kloppend is of niet.

  1. wat was je favoriete spel
  2. bij wie bleef je altijd in de buurt als een soort bescherming
  3. waar was je bang voor
  4. welk orgaan was je vroegtijdig kwijt
  5. waar ging je het liefst naar toe

Haar favoriete spel was absoluut by far balletje gooien. Ze vertelde dat ze in het gezin een hele speciale band had met een kind. Een rustig en beheerst kind en ik denk dat het een jongen was. Ze wilde er over kwijt dat dit kind belangrijk was omdat ze hartscontact heeft met het kind. Ze praten samen in gedachten. Ze is bang voor onweer. Daar word ze heel onrustig van. Het orgaan wat ze vroegtijdig kwijt was.. ja daar ging ik de mist in. Als eerst kwam de milt. Heel duidelijk de milt maar ik twijfelde of dat wel correct kon zijn want hoeveel honden moeten een milt missen en dat leek me zo onwaarschijnlijk dus ik vroeg door. Baarmoeder kwam als 2e antwoord en dat gaf ik door. Ze ging, als ze uit ging het liefst naar zee, binnenwatertje, lijkt het meest op het hondenstrandje van Curacao. Ik ga verder met de rest van het gesprek.

Als eerste wilde haar eigenaar haar vertellen dat ze de allerliefste hond was die het gezin zich wensen kon. Dat wist ze en dat voelde ze. En ze liet me de warmte voelen die er in het gezin aanwezig was. Warm, zacht en liefdevol. Ja ze had het fijn gehad. Haar baasje had verteld dat ze bij haar afscheid gebeden hadden. Daar kwam Amor graag nog even op terug. Het raakte haar diep en ik voelde haar tranen en emoties. Ze zei een zin “je zal altijd voortleven in ons hart”. Dat was gezegd in het gebed en dat had haar heel diep geraakt. En eerlijk… mij ook! Samen lieten we even onze tranen de vrije loop. Pffff… emoties kunnen in een gesprek vrij heftig zijn! Ze vertelde dat ze moeite had om te gaan en om het gezin alleen te laten. Vooral omdat het altijd zo fijn was geweest maar ook om het verdriet wat zou volgen. Haar baasje vroeg zich af of ze bewust heeft gewacht tot ze even weg was en of het goed zo was. En ja dit was het geval. Ze had de eerste heftige pijn van de confrontatie met de dood willen besparen. Het was goed zo. Na haar dood vonden ze in de dagen er na honkballen met boodschappen er op. Duidelijke boodschappen met woorden als love (Amor), het infinity teken, een knipogend poppetje en amari (voor altijd, uit het afrikaans) er op en ze wilden weten of het haar teken was. Amor glimlachte en zei “ja, goeie he!” Ook wilde het baasje graag weten waaraan ze overleden was en of ze pijn had gehad en of de 2 dagen voor haar overlijden het niet te zwaar was geweest om naar de dokter te gaan. Pancreas en tumor klonk, ik denk dan ook dat dit de hoofdoorzaak was. Ze vertelde dat het allemaal vrij snel ging. Dat ze van nul naar 100 in een paar dagen was gegaan en dat het in een oogwenk voorbij was. Sneller dan ze het eigenlijk af kon knipperen. Echt geleden heeft ze niet. Wel wat pijn maar dat was oke. Ze vond het niet erg dat ze nog naar de dierenarts moest maar zei ook er was niks meer aan te doen. Ze voelde ook in het gesprek heel rustig, vol liefde en rust. Het was echt goed zo.

Na eerst de controlevragen terug te koppelen aan het baasje zodat we de antwoorden konden vergelijken bleek dat alle controlevragen 100% klopten behalve haar baarmoeder. Het orgaan wat ze vroegtijdig miste was haar milt geweest… haar baarmoeder is inderdaad ook verwijderd. Op zo’n moment kan ik mezelf echt voor m’n kop slaan dat ik niet beter naar het dier heb geluisterd en niet mee durf te gaan in de antwoorden en door onzekerheid door ga vragen ondanks dat het antwoord heel erg duidelijk was. Dat blijft een aandachtspunt van mij.

De zin in hun gebed was inderdaad gezegd en het is zo fijn dat ze het ook gehoord heeft. Het vermoedden dat tumoren en de pancreas de doodsoorzaak was werd inderdaad bevestigd, dat was wat haar baasjes ook hadden vermoed. Haar baasje heeft naar aanleiding van het gesprek even met haar oudste zoon gepraat en gevraagd of hij wel eens praatte met Amor. ” ja mam, wel duizend keer op een dag, hard op maar ook in m’n hoofd” (smelt..) “hoe weet ze dat?!” Mama wist het in elk geval niet en was verbaast en geroerd. Een bijzonder kind en ik hoop intens dat hij dat blijft doen! Het gesprek heeft in elk geval rust gebracht in de situatie. Verdriet om het gemis is er nog altijd en dat mag. Een gesprek zo vol van liefde en warmte kan wel werken als een mooie afsluiting van een geweldige tijd met een prachtig dier. En die warmte en liefde… die voelde ik van alle kanten.

Tux, ben je wel gelukkig?

Tux is een pleegkat van 1 van m’n liefste vriendinnetjes. Ik had al wel vaker gesprekjes voor haar gedaan maar nog niet met Tux. Ze vroeg zich vooral af of Tux wel gelukkig is met het leven en de situatie waarin hij zich bevond. Hij leek zo eenzaam en lichamelijk zit het helemaal niet mee. Tux kwijlt heel erg en daarom is hij altijd een beetje “viezig”. Niet erg voor de pleegmoeder maar of je daar als kat nou zo blij van word is de vraag. Dat en nog wat andere dingen wilden we graag weten. Tux woont 9000 om verderop en ik heb Tux nog nooit in levende lijve ontmoet. Natuurlijk ken ik de plek wel waar hij woont maar ook daar, in het pension, ben ik jaren geleden voor het laatst geweest. Ik merk wel dat het voor het visualiseren in een gesprek wel makkelijker is om de plaatjes die binnen komen beter in te schatten en dat het makkelijker is om dingen helder voor je te zien. Maar goed dan nog moet het kloppen met hoe hij is en wat zijn gewoontes zijn.

Controlevragen:

Wat vind hij qua eten heel erg lekker?

Waar slaapt hij meestal?

Waar staat hij als de blikjes verdeeld worden?

Als eten krijg ik door dat hij graag paté eet en iets wat het meest lijkt op rauw vlees, het lijkt op rund, gehakt.

Als vaste en favo slaapplek zie ik hem in een hoek, naast het gaas, in de zon op een soort rieten ding. Een rond ding waar je op kan liggen met een gat er in en een groen kussen.

Hij kijkt als er eten klaar gemaakt word van boven mee, hoog boven over het eten.

Antwoord baasje:

Hij eet inderdaad graag paté maar het allerlekkerst vind hij kaas!

Zijn vaste slaapplek.. ik zal het je laten zien, hij heeft er 2. Die staan samen inderdaad in een hoek, naast het gaas en in de zon. Hij kan bij de ene er alleen niet op liggen en het is niet van riet, de andere is turkoois van kleur en hangt er naast aan het gaas.

Als ik eten maak staat hij inderdaad vanaf boven, op een balk, met me mee te kijken wat ik aan het doen ben.

Blijft bijzonder hoe de dingen toch over het algemeen kloppend zijn. Je kan het nooit 100% goed hebben en soms is het moeilijk om de plaatjes, woorden of gevoelens juist in te schatten en daar een totaalplaatje van te maken. Het is altijd mijn interpretatie van dingen die er binnen komen. Maar in dit gesprek klopt het al met al goed en konden we de rest van het gesprek bespreken.

1)Heb je last van het kwijlen:

Het voelt alsof hij in rust niet echt controle heeft over z’n onderkaak en tong. Het voelt wat zwaar. Maar op zich last heeft hij er niet van. Het enige wat hij vervelend vind is dat hij vies word van z’n kwijl. Hij zou graag schoner willen zijn.

2) heb je ergens anders last van?

Het enige word wat ik hoor was nieren en Klein bolletje. Maar daar kan ik geen snars van maken eigenlijk. Zijn zijn nieren gecheckt? En waren die oké?

3) mensen: mensen zijn niet leuk. Ja op een afstand maar verder moet hij er niet zo veel van hebben.

4 en 5) vertrouw je je pleegmoeder en uitleg dat je hem soms mee moet nemen naar de dokter. Ook wil m’n vriendin graag laten weten dat ze hem nooit kwaad zou doen:

hij kijkt heel graag naar wat je allemaal aan het doen bent. Vaak van bovenaf kijkt hij graag hoe je aan het rommelen bent. Hij vertrouwt je, maar niet helemaal. Kriebelen op koppie mag, rest niet. Hij snapt na uitleg dat hij laastst naar de dokter moest maar dat heeft z’n vertrouwen wel beschaamd. Daarna had hij pijn in z’n bekkie en begon het kwijlen. Ik denk dan ook dat dat is geweest om tanden te trekken.

Maar hij gaat je laten merken dat het goed is. Hij zal langs je benen strijken, en dat is iets wat hij normaal gesproken niet doet.

6) verleden: het enige wat hij liet zien was een soort snack met rode ijzeren deuren, parkeerplaats van stofzand en langs een redelijk drukke weg. Meer wilde hij er eigenlijk niet over zeggen.

7) ben je gelukkig hier of zou een andere plek beter voor je zijn:

ja op zich wel! Hij heeft niet heel veel met andere katten maar vind het leven bij jou wel leuk. Hij liet zien dat hij graag in bomen lag dat mist hij soms. De vrijheid ook wel soms maar het was niet echt een halszaak. Hij is wel oké met de situatie. Maakt een vrij rustige indruk. Heb hem ook uitgelegd dat ik denk dat het voor hem ook niet goed meer is om terug de straat op te gaan. Hier heeft hij veiligheid. En dat snapte hij wel. Hij zou ook oké zijn met een andere plek zonder al te veel andere katten.

Ik denk dat hij al met al best oké is met de situatie. En denk dat hij het wel vervelend vind dat hij zichzelf niet altijd even goed kan schoonhouden, misschien dat je daar nog ergens iets voor hem kan betekenen. Hij begrijp dat het lijfelijk niet handig is om de vrijheid weer te krijgen. Hij gaat je laten merken dat hij oké is met de situatie door je langs je benen kopjes te geven.

Ik heb dit natuurlijk besproken met en Tux pleegmoeder was erg blij met het gesprek. Tux is een kat die bergen echt echt blij van word en een soort van alleen is dat maakte me zo onzeker over of ik wel het juiste doe voor hem.

Vandaag, een paar weekjes na het gesprek was het dan zo ver… ik kreeg een berichtje van m’n vriendin.. je raad nooit wat Tux vandaag voor de aller aller eerste keer gedaan heeft… hij heeft super onhandig kopjes proberen te geven tegen m’n benen.

Nou.. als je dat dan hoort… dan staan de tranen me in de ogen. Wat een mooi kado! Mooier kon hij haar (en mij) niet geven. Het is goed zo!

Thnx lieve Tux voor jou mooie gesprek en jou prachtige gebaar van vriendschap.

Ps Tux is nog beschikbaar voor adoptie, mocht jij een plekje in je hart en huis hebben voor deze verlegen lieverd laat het me weten dan verwijs ik je door

Levi’s niet werkende oog.

Ik mocht een gesprek doen met Levi. Het leuke aan dit gesprek vond ik dat ik Levi nog ken uit de tijd dat ik nog rescuewerk deed op Curacao. Daar had ik hem als kleine pup eens ontmoet voordat hij meer dan 5 jaar geleden naar Nederland verhuisde. Ik was natuurlijk hartstikke benieuwd hoe het met hem was.

Toen ik het gesprek startte begon het niet zoals elk ander gesprek met de controlevragen maar met een trillend zicht. Whambam Levi was binnen en wilde gelijk laten zien dat zijn oog niet goed was. Hij liet het zien wat hij zag en dat kan je het beste omschrijven als een trillend zicht wat het meest lijkt op warmte die opstijgt en waar jij doorheen kijkt. Troebel, een dwarrelend effect en wazig. Dit moet gezegd worden aldus Levi, tot ik dat bevestigde dat ik dat zeker zal doen was er geen tijd voor überhaupt iets anders. Ook niet voor de controlevragen… Ja Levi ik zegt het echt, beloofd! Fijn!

Dan was er nu tijd om de controlevragen en de rest van de vragen te beantwoorden. De controlevragen van zijn baasjes waren, beschrijf waar ik graag slaap en waar ik eten krijg en waar ik altijd wandel. Hij slaapt het liefst op de bank, voetjes omhoog. Zijn etensbak staat in een keukenomgeving met zicht op de eettafel. Wandelplek: Waterkant/ sloot, veel riet, zeer landelijke omgeving met water, gras en een molen. Een beetje oud Hollandse stijl zoals je in schilderijen ziet. Terugkoppeling van het baasje op de controlevragen: Hij slaapt inderdaad het liefst op de bank, maar opgerold, niet met de voetjes omhoog. Plek van de etensbak klopt helemaal, wandelgebied klopt ook alleen ik heb geen molen gezien, wel palen voor ooievaarsnesten. Oke… zei ik, maar ik weet zeker dat er een molen moet zijn, verder weg, niet dichtbij. Het baasje zou de volgende keer eens opletten tijdens de wandeling maar ze had zo eigenlijk nooit een molen gezien…

Het baasje had een aantal vragen aan Levi waaronder of Levi pijn of lichamelijke klachten had en het lijkt vaak alsof hij iets wil zeggen maar dat wij hem niet begrijpen, dus wat wil je zeggen. Veel van de problemen die er speelden met Levi hadden de oorzaak van zijn slechte zicht. Daarom was het voor hem zo belangrijk dat dat gezegd werd. Daarom kon hij soms zo fel reageren. Hij ziet het simpelweg niet altijd aankomen en schrikt dan. Soms was de benadering te direct en dat geeft problemen. De ene dag kan ik er beter tegen dan de andere maar ik voel me er vaak niet zo lekker door.

Ook een vraag was of hij een hondenbroer of zus zou willen. En hoe het komt dat hij naar de ene hond uitvalt en met een andere hond direct speelt. Een hondenbroer of zus leek hem wel heel gezellig, mits een goede match. Hij laat me zien dat hij met hondenmeisjes beter op kan schieten dan met hondenjongens. Daar had hij het sneller ruzie mee. Een hondenmeisje dus graag! Gos wat een boef!

Als laatste wilde de baasjes dat ik Levi zou zeggen dat ze erg trots op hem waren en onwijs gek op hem. Hihihi daar antwoorde hij te grappig op. Als een kwajongen keek hij me aan en zei iets in de trant van “dat weet ik toch poepzakkies” Dit klinkt als een woord wat jullie veel gebruiken.

Terugkoppeling van het baasje: Goh er vallen wel heel veel puzzelstukjes op z’n plaats. Hij kan erg schrikken en wil niet graag naar buiten, op plekken die hij niet kent wil hij graag weer terug naar het bekende. We gaan zijn ogen laten nakijken. Hij is inderdaad veel beter met teefjes als met reuen. Hij poept kleine beetjes dus ik noem hem vaak poepdoos. (hahaha)

Een 2 weekjes later laat het baasje me weten dat er inderdaad een molen staat op de wandeling. Ver weg in het veld, nauwelijks te zien. Maar ze was nog en Levi had troep uit zn oog gehad, of dat het troebel kijken kon veroorzaken. Ik antwoordde dat het zou kunnen maar niet zeker wist of dat zijn enige klacht met het oog was. Dat mijn advies was om het toch nog even na te laten kijken.

Een paar dagen later liet het baasje me weten dat Levi inderdaad een oogprobleem had en last had van een lens die losliet/ verouderd was (?) en een blauwe waas. Hij kreeg nu oogzalf. Thuis hadden na het gesprek hadden een aantal gezinsleden een beetje moeten lachen en maakten ze grapjes als “blinde”. Maar zei het baasje, nu hadden ze toch wel wat moeten toegeven hihihi.

Tja.. het blijft mij eerlijk gezegd ook verbazen hoe dingen toch vaak kloppen. Ik heb het echt niet altijd goed en sommige gesprekken lukken simpelweg ook gewoon echt niet, gelukkig ben ik ook maar een mens. Maar ik raak meer en meer overtuigd dat diercommunicatie absoluut mogelijk is. Zolang je maar eerlijk blijft, objectief kijkt naar de controle vragen en met beide voeten op de grond blijft staan.

Dank je wel lieve Levi en baasjes voor dit mooie gesprek. Beterschap met je oog! En baasjes bedankt voor de geweldige terugkoppeling!

Zip en Bep

Zip en Bep

Eind 2017, toen ik net was begonnen met diercommunicatie, had ik een gesprek met Bep en Zip. Twee lieve senioren dames. Dit gesprek had nooit uitgewerkt tot een verhaal op de site omdat het best een emotioneel gesprek was en ik niet wist of dat wel “netjes” was om te plaatsen. Je wilt niet zomaar met iemands verhaal te koop lopen. Daarnaast was het voor mij een beetje een gekke tijd waarin ik de nieuwe dingen die ik deed nog een plekje moesten krijgen bij me. Ik ben geen helderziende, was nieuw in de diercommunicatie en jeetje wat een verhalen kwamen er op me af. Ik werd een beetje overweldigd door alle gesprekken daardoor heb ik veel gesprekken niet uitgewerkt. Het baasje van Zip en Bep gaf aan dat ze het zo jammer vond dat ik hun verhaal niet gedeeld had want ze waren toch ook speciaal. Dat vond ik zo sneu dat ik graag alsnog hun mooie verhaal wil plaatsen. Want eerlijk, elk dier, elk baasje, elk gesprek is voor mij nog altijd speciaal. Ik vind deze gesprekken misschien wel een van de grootste verrijkingen van mijn leven.

Nu was het zo in dit gesprek dat het een klein beetje door elkaar liep in eerste instantie, Ik dacht met Zip te beginnen maar de antwoorden waren 100% Bep. dat was even googelen. In een tweede poging met Zip lukte het gelukkig ook om met Zip te praten. Uiteindelijk na een beetje puzzelen kwam alles op zijn pootjes terecht.

Bep controlevragen:

  • hoe begroet je ons meestal
  • wat doe je het liefst in de tuin
  • waar eet je je stokje het liefst op

Bep pakt iets in haar mond en kwispelt met haar hele achterwerk ipv alleen met haar staart. In de tuin zie ik haar uitgebreid rollen in het gras. Helemaal op haar kop en veegt met haar snuit door het gras. Het stokje eet ze het liefst op op een zachte donkere ondergrond. een kussen.

Feedback baasje: 100% Bep

Controle vragen Zip:

  • hoe begroet je ons meestal
  • wat doe je het liefst in de tuin
  • waar eet je je stokje het liefst op

Zip begroet met haar neus omhoog, al snuffelend, alsof ze scant of je iets te eten voor haar hebt. Ik hoor haar snuiven en poetsen met haar snoet. Haar stokje neemt ze het liefst mee, ze laat me een deur zien en wil naar een andere ruimte. In de tuin ligt ze het liefst lekker in het zonnetje bij de tuindeur zodat ze alles in de gaten kan houden. Ze is minder makkelijk om te lezen

Feedback baasje: Klopt helemaal. Zo begroet ze inderdaad iedereen. Ze neemt haar stokje graag mee naar buiten en gaat dan door de achterdeur naar buiten. In de tuin ligt ze het liefst bij de muur en de poort zodat ze alles kan overzien.

Vragen van het baasje aan Bep

  • hoe komt het dat je zo onrustig bent in de auto, ben je misselijk of is het opwinding
  • waarom durf je wel de trap op maar niet af
  • hoe komt het dat je kortademig bent
  • ben je gelukkig bij ons
  • zie je Fien nog wel eens.

Vragen van het baasje aan Zip

  • Heb je ergens pijn of heb je last van je knie
  • Hoe komt het dat je zo angstig bent voor vuurwerk
  • ben je soms de weg kwijt, vergeet je dingen?

Bep nam het voortouw in eerste instantie in het gesprek. Ze antwoordde eigenlijk eerst op Zips vragen, mijn schuld, ik had beide gesprekken vast voorbereid en had dat samen klaar liggen..

De zin ” I wish i could bring you back home” was een zin die direct binnenkwam. Ze antwoordde op de vraag of Zip een beetje vergeetachtig werd. Ja zegt ze, langzaamaan word alles minder. Ik neem graag het voortouw sinds dit zo is. Ze vertelde ook waarom Zip zo angstig was voor vuurwerk. Een jaar of 4-5 geleden was er een gigantische knal in de straat, een soort vuurwerkbom. Het was aan het einde van de middag, net schemer. De knal was zo hard dat de ramen trilden. Zip is sindsdien erg bang.  Ook liet ze zien dat ze een gevoelig rechter achterpootje had. Maar zegt ze ik redt me er prima mee hoor. Niks aan de hand. In de auto vind ze het heel spannend. Leuk waar we heen gaan maar de voorbij flitsende voorwerpen en bomen maakt haar onrustig. Niet echt ziek maar onrustig. Maar ze vind meegaan te leuk dus het was niet erg. Over de trap liet ze me een beeld zien. Een groot gapend gat waar je in kijkt als je naar beneden gaat. Ze zegt, het voelt zo hoog en diep dat ik niet over de rand durf te stappen. Het gevoel wat ze me geeft lijkt het meest op het gevoel van hoogtevrees. Grappig want ik wist niet dat dieren dat ook zo konden ervaren. Haar kortademigheid vond ik een moeilijke vraag. Het voelt alsof er een elastiekje vanuit de maagstreek omhoog gaat naar de slokdarm en luchtpijn die vrij strak staat, zo strak dat de beweging wat beperkt is en een eigenaardig gevoel van kortademigheid geeft. Normaal verwacht je bij een boxer problemen door de korte snuit maar dit zit dieper. komt van dieper uit. Ze zegt nog maak je geen zorgen om Zip. Ze is echt nog gelukkig en geniet nog. En ik let op haar. Zelf zit ze goed in haar vel en is gelukkig.

Op de vraag zien jullie Fien nog wel eens antwoordde ze met een een paar beelden. Ze liet me een zandpad zien met een weide met een paar paarden. Daar zagen ze Fien.

Feedback van haar baasje: Fien is mijn moeder, ze is 4 weken geleden overleden en was stapelgek op de honden en de honden op haar. Vooral Zip en zij waren heel gek op elkaar. We reden die dag terug van onze vakantiebestemming en Zip was heel anders dan normaal, alsof ze afscheid aan het nemen waren. De paardjes staan op onze vaste wandelroute, die geven we dagelijks een wortel.  Het vuurwerkverhaal klopt tot in de puntjes. Het was in de namiddag en we dachten dat de ramen sprongen, zo hard. De trap klopt inderdaad ook, ze staat op de rand en durft er niet overheen. Fijn dat je bevestigd onze kleine opdonder het voortouw neemt met Zip, ze doet dat inderdaad steeds meer. en ze heeft vanaf jongs af aan een kikkerpootje rechts achter dus dat klopt ook.

We hadden wel antwoorden over Zip in Bep’s gesprek maar we wilden zo graag Zip ook de gelegenheid geven, ondanks dat ik nu wel wat meer achtergrond informatie had dan ik gebruikelijk heb..

We begonnen met de vraag over haar knie, of ze daar nog pijn aan had. Nee haar knie deed het prima, geen heftige pijn. Ze voelt wel wat stijf maar gezien haar leeftijd vind ik dat niet raar. Ze geeft aan daar ook niet veel last van te hebben. Ze bevestigd het verhaal van Bep over het vuurwerk. Ze kan het niet meer goed handelen. ze vind het doodeng, het was zo hard, ze was zich kapot geschrokken. Ze is happy bij haar baasje en Bep. Ze mist je moeder lijfelijk wel, ze kon zo lekker met ons kletsen. Ze hield van ons en gaf ons altijd wat lekkers. Maar Zip zegt ook, afscheid is nooit definitief, intuitief kan je altijd met haar praten. Zip praat nog met haar, voelt haar nog en is nog erg met haar verbonden. Bij de paardjes is het fijn om nog even haar door je gedachten te laten gaan. Zip begint inderdaad dingen te vergeten. Ze dwaalt af in gedachten en vergeet de wereld even om haar heen. Ook op de wandeling. Lekker snuffelen en oortjes op slot. Bep is haar steun. Als laatste zegt ze iets over een ring. De ring moet je doen.

Feedback baasje: Blij te horen dat ze lijfelijk weinig klachten heeft Zij en mijn moeder waren echte maatjes, mooi dat ze nog contact heeft. De ring, mijn partner is edelsmid en maakt veelal ringen. Ze heeft me een ring gemaakt die ik veelal draag. En in die ring wil ik graag een vingerafdruk van m’n moeder in laten zetten. We zijn blij dat het goed gaat met onze meisjes.

 

Brothers from an other mother, Pretto & Polar

Bijzonder om 2 honden uit hetzelfde gezin te mogen, vooral als de band zo innig is al bij deze 2. Twee oude mannen, 2 maatjes voor het leven en een baasje die graag weten wilde of alles wel goed met ze ging. Het eerste gesprek had ik met Polar, Die voelde urgent. Wilde eigenlijk al praten voor ik zelf zo ver was. Zijn controle vragen waren niet geheel kloppend maar we wilden toch kijken wat er uit het gesprek kwam en of het herkenbaar was/ of we er iets mee konden. Soms gebeurd dat dat de controlevragen niet super kloppen maar er in het gesprek wel duidelijk word dat het om het juiste dier gaat. Hij voelde erg wisselend in zijn stemmingen en had last van zijn kwalen. Voelde zich niet lekker in zijn vel. Toen ik hem vroeg heb je het nog naar je zin, antwoordde hij zin, zin, wat heet naar m’n zin. Niet alle dagen zijn nog leuk en ik voel me niet zo lekker. Het wisselt zo. Ik heb vaak hoofdpijn, maar drink eigenlijk ook te weinig. Mijn schildklier is niet goed. Zijn baasje wilde graag weten of zijn medicijnen hielpen. Hij antwoordde er op ja want zonder was het nog veel erger. Veel jeuk, maar jeuk hoort bij mij. Ook wilde zijn baasje graag weten of hij nog wel hoorde en nog goed kon zien. Dat werd wel iets minder maar was nog niet zo erg. De hoofdpijn wel daar moest iets aan gebeuren. Het baasje heeft gelukkig gelijk een bloedtest laten doen bij de dierenarts en inderdaad zijn schildklier was niet in orde en zijn nieren bleken ook niet in orde te zijn. Polar krijgt nu medicijnen en een speciaal dieet en hopelijk voelt hij zich snel beter.

Een aantal dagen laten was zijn aangenomen broer Pretto aan de beurt voor een gesprek. Een heel ander type. Heerlijk opgeruimde jongen. Ook op leeftijd maar lekker in zijn vel. Hij maakte zich wel zorgen om zijn grote vriend en wilde nog extra even vragen of er goed op hem gelet werd. Hi vertelde dat hij als pup graag onder dekentjes lag, lekker wegkruipen daar genoot hij van. Dat hij tijdens het eten al kwispelend zijn bak rond schoof en hij graag op een ronde zachte plek lag. Zijn baasje wilde weten of hij nog wel bij hun blijven wilde. Dat vond hij maar een gekke vraag. Tuurlijk wilde hij dat, hij voelde zich nog prima en kon nog wel eventjes door hoor. Of ze hem met een rubberen noppen borstel lekker wilde scrubben. Niet kammen met een kam maar met zo’n lekkere borstel masseren. Hij voelt zich goed van lijf en leden, medicijnen deden hun werk prima. Zijn tenen jeuken, daarom mag je er niet aan zitten (vraagje van zijn baasje waarom ze niet aan zn pootjes mogen zitten). Ze broeien een beetje door de warmte en zijn een beetje rood. Op de vraag heb je nog wensen antwoordde hij ja het watervalletje moet weer aan… oke Pretto ik zal het vragen! ik bedank hem voor het leuke gesprek en zoek contact met zijn baasje.

Ook hier bespreken we weer het gesprek en het klopte inderdaad dat hij vroeger graag onder dekentjes kroop en hij opgeruimder is als zijn broer. Ook de andere controlevragen klopten. Ze beloven om Polar goed in de gaten te houden en gaan zo’n lekkere borstel voor Pretto kopen. Het grappigste van alles was dat de man des huizes op het moment van het gesprek inderdaad met de vijver bezig was om de waterval te maken. De oude pomp was niet goed meer en ze hadden net een nieuwe gekocht. Blijf het grappig vinden hoe dingen door komen en vernoemd worden in zo’n gesprek. Leuk!

Ik hoop dat de baasjes en de oude heren nog een lange tijd van elkaar mogen genieten want deze 2 mannen zijn echt heel gek op elkaar. In beide gesprekken kwam de ander naar voren. Beide hechten veel waarde aan elkaar. Echt broeders met andere moeders.

Overleden kleine Woepie

Woepie was vrij onverwachts overleden en liet haar baasje vol vragen achter. Haar baasje wilde dolgraag een gesprek met haar. De ervaring leert dat dat mogelijk is en ook deze keer kwam Woepie met overtuiging haar verhaal doen.

Natuurlijk werken we zoals altijd met controlevragen zodat het gesprek te staven is op feiten en niet op fictie. Ik hou het graag nuchter en wil graag een kloppend gesprek. In dit gesprek klopten de controlevragen eigenlijk maar voor 50% gelukkig was dit gesprek verder opgebouwd dat er in het gesprek zelf genoeg extra controlepunten zaten om het gesprek te staven.

Controlevragen:

  • Wat was Woepies favo ligplaats, mijn antwoord: een heel zacht dekbed/ deken waar je diep in weg zakt.
  • Waar stond Woepies drinkbak; in de keuken.
  • Waar is Woepie overleden, gladde vloer bij de koelkast en mandje. boombladeren herfstkleur. De boombladeren in herfstkleur kon ik niet plaatsen bij de koelkast en gladde vloer dus voor koelkast en gladde vloer gekozen.
  • Wat deed ze als ze haar rode riem zag. Dat antwoord was ook niet geheel eenduidig. Ze zei nat water niet leuk maar liet een blije achter haar staart vangende en springende hond zien die naar buiten gaat. Gekozen voor de laatste optie de draaiende en springende hond. Soms is het zo’n grote brij van informatie dat je al snel gaat schiften en niet altijd verbanden ziet. Dan kies ik er voor om het meest logische aan te houden maar meestal zit ik dan fout en had ik moeten kiezen voor iets minder logisch of wordt minder logisch later duidelijk in het hele verhaal.

terugkoppeling baasje op de controlevragen: Was een hele dikke zachte huisdeken. Haar waterbak staat inderdaad in de keuken. Woepie is niet in de keuken overleden maar de keuken heeft wel een gladde vloer. Woepie is in het bos overleden. De rode riem betekende dat ze gewassen moest worden en dat vond ze niet leuk. Dus werd er niet blij van helaas. Nu was waren nat niet leuk en bladeren wel te verklaren. Ondanks dat we dus maar een 50% score hadden wilde ik het gesprek toch verder controleren omdat daar een aantal dingen naar voren kwamen die voor het baasje per direct herkenbaar moest zijn. Dan werd sowieso duidelijk of het wel of geen goed gesprek was geweest. Dit gebeurd vaker.

De vragen van haar baasje aan Woepie:

  • Hoe omschrijf je jezelf? Pittig, lief en een tikkie nerveus.
  • Waaraan ben je overleden? Fikse druk op het voorhoofd. Hersenbloeding en propje klinken. Ze was weg binnen een paar seconden en heeft er eigenlijk weinig van gemerkt.
  • Hebben wij als baasjes iets over het hoofd gezien, hadden we het kunnen voorkomen? Nee hoor jullie hebben niks over het hoofd gezien. Ik was oud, mijn tijd was op en liever zo dan lang ziek. Ik heb genoten van mijn leven en ik voel me nu heel rustig. Het is goed.
  • Waar genoot je het meest van en wat vond je absoluut niet leuk. Ik genoot van de boswandelingen die vond ik heerlijk. En knuffelen dat vond ik echt heel fijn. Ik heb echt een hekel aan regen en nat worden.
  • Hoe is de onze andere hond onder jou verlies? Ik steun hem en we hebben nog steeds contact. Hij hoeft me niet te missen.
  • Wil je nog wat vertellen? Ja laat het rode riempje aan de kapstok hangen, als je het ziet glimlach en denk maar even aan me. Ik ben altijd dichtbij. Later als het verdriet gesleten is ruim je het op. Voor nu zal het helpen met het verwerken.
  • op wie was je heel gek? Op je ouders en dan vooral je vader en op je zusje.
  • Bij wie ben je nu? dat zijn vragen waar ik altijd super slecht in ben. Namen heb ik bijna nooit goed en dat vertel ik haar ook. Nou zegt ze “zeg maar dat ik bij Bert ben, dan weet ze het wel”. oke zeg ik en ik geef het door aan haar baasje.

Ik sluit het gesprek af met dat haar baasjes haar vreselijk missen en dat ze ontzettend veel van haar houden. Dito antwoord ze.

Terugkoppeling van haar baasje:

De omschrijving van haar karakter klopt precies. Ze was een baasje naar alle andere honden. Ze was ze altijd de baas. Maar knuffelen met mensen deed ze echt heel graag. Ze hield inderdaad niet van regen en nat worden, echt een prinsesje. In het bos was ze zeer graag.

Haar dood was afschuwelijk voor ons. Ze is in het bos onder de wandeling overleden. Ze was binnen 20 seconden weg en ik voelde haar hartslag wegzakken. We weten niet waaraan ze is overleden maar wij dachten zelf een hartstilstand. Maar het klinkt zeer aannemelijk wat jij verteld. Het ging zo snel.. en ik heb het niet aan zien komen. Ze was nog zo fit en vitaal voor haar leeftijd. Ik zat hierdoor echt vol vragen en verdriet.

Het rode lijntje hangt inderdaad nog aan de kapstok. ik zal het laten hangen.

Ze was inderdaad heel gek op mn ouders en inderdaad vooral op mijn vader. Ik heb inderdaad een zus en daar was ze ook heel gek op.

Bert… nu word het bizar… Bert is de overleden opa van mijn vriend. Hij is in september overleden en had ook een hondje. Ze kennen elkaar niet. Maar wel heel fijn als ze samen zijn. Kippevel…

Dank je wel lieve Woepie en baasje voor het vertrouwen in het gesprek. Ik vond het heel bijzonder en het gaf mij tranen en kippevel. Ze heeft zich zeer duidelijk laten horen. Mooi!

Boze Nela heeft pijn.

Zoals al eventjes terug beloofd het verhaal van Nela. Nela’s verhaal vind ik heel bijzonder omdat het een hele mooie samenwerking betreft tussen dier, eigenaar, rescuestichting, dierenarts en dierentolk.

Nela was al een hele tijd echt onhebbelijk in huis. De sfeer was om te snijden en als haar baasje niet oplette beet ze de andere katten. De situatie werd zo gespannen dat haar baasje zich zelfs af vroeg of het niet beter was om Nela een ander huisje te geven waar ze zich wellicht wel op haar gemak voelde. Het baasje vond het vreselijk dat Nela blijkbaar niet op haar gemak was en wilde de situatie zo graag verbeteren maar wist niet meer hoe. Nela werd doorverwezen door de stichting van waar ze geadopteerd was.

Voor haar baasje was vooral die ene vraag belangrijk, waarom ben je zo boos.

Nela gaf in het gesprek vooral aan pijn te hebben. Zeurende pijn waar haar humeur flink onder leed. Ja absoluut, andere katten waren niet echt haar ding en Charlie was meer dan stom, maar het was vooral pijn die maakte dat ze niks meer hebben kon aan interactie met de anderen. Er was 1 poes die ze nog wel leuk vond dat was de kleine Zazou, die trok haar wel aan. Verder snapte ze weinig van andere katten, ze verstond de taal niet goed.

Maar waar zaten die pijnklachten dan? Bek en oor waren gevoellig en ze ga aan haar staart deed pijn. Bij de aanhechting. Ik heb Nela gevraagd dat of het beter zou gaan als ze pijnstilling zou krijgen en of ze dan weer wilde meewerken om de sfeer te verbeteren. Dat wilde ze wel, grote vrienden zouden ze niet worden maar ze zou zich niet meer zo hoeven laten gelden. Nu was ze vooral bang om pijn gedaan te worden.

Met het baasje alles besproken en we dachten eigenlijk dat er iets van een oorontsteking zou zijn en wellicht haar allergie waar ze misschien pijn van had.  Dus naar de dierenarts om haar maar eens goed door te laten lichten.

De dokter begon bij haar bek en oren, daar was niet heel veel aan de hand. Oke dat kan natuurlijk. Oh zegt het baasje ze had ook aangegeven haar staart, de aanhechting er van was pijnlijk. Arme Nela.. de dokter voelt aan haar staart en dat doet inderdaad pijn. Vanuit daar strekt hij haar achterpoten en geeft druk op de aanhechting en de schreeuwt het uit. Nela heeft bekkeninstabiliteit.

Nela heeft thuis nooit pijn aangegeven dus het was haar baasje niet opgevallen. Maar jee hoe begrijpelijk is het dan dat je heel boos bent. Nela heeft goede pijnstillers gekregen en hopelijk word de situatie voor allen gauw een stuk beter.

De controlevragen waren in dit verhaal niet 100% maar rond de 75% goed. Eerst dachten we zelfs iets lager maar na het ritje dierenarts werd duidelijk dat ik toch het gedrag goed had gezien wat ze in de auto vertoont. Namelijk schreeuwen als een half kapotte sirene. Verder waren darmklachten en diaree goed en klopte de naam van de kat waar ze een hekel aan heeft. Namen ben ik niet heel goed in maar als je me een rijtje namen geeft van de huisgenoten die er zijn kom ik meestal wel op de goede uit. Alleen de plek waar ze altijd jeuk had klopte niet. Verder klopte het zeer dat Nela de kattentaal niet goed spreek qua lichaamstaal maar ook is ze doof en hoort ze niet als een ander bromt.

Al met al zeer tevreden over het gesprek en de prachtige samenwerking! Ik zit nooit 100% goed, ik denk ook niet dat dat mogelijk is maar samen kom je dus wel waar je zijn moet!

Parkiet Birdy

Kortgeleden kreeg ik een aanvraag voor een gesprek met een parkiet. Mevrouw wilde dolgraag dat ik met haar parkiet zou praten want hij was zo onrustig dat ze zeker wist dat hij iets te vertellen had. Ik had nog nooit met een parkiet gepraat maar wilde het wel proberen. Eerlijk?… in m’n hart was ik hartstikke sceptisch en dacht ik niet dat het lukken zou. Met papegaaien geloof ik er wel in maar een klein parkietje…, dacht ik giechelend, lukt vast niet. Dus helemaal onbevooroordeeld ging ik niet het gesprek in.

Bij de eerste poging klopten de  controlevragen maar zo zo. Niet totaal slecht maar ook niet goed, en toen mijn extra controle totaal niet paste bij de vogel was het voor mij niet overtuigend genoeg dat het gelukt was. Ik wilde het gesprek liever opnieuw doen en ja ik moest het ook opener aangaan. Waarom zou een gesprek met een parkiet niet kunnen en een gesprek met een hond kat of papegaai wel.

De 2e poging was meer dan de moeite waard. De 4 controlevragen waren 100% goed, yes! Dus het is mogelijk om met een parkiet te praten. Het baasje had 3 belangrijke vragen. Waarom schreeuw je zo paniekerig? Waarom wil je niet meer kroelen? En hoe kan ik onze band weer herstellen.

Birdy had inderdaad paniek. Hij voelde zich bekeken door een kraai. Hij liet me een grote zwarte kop met donkere kraalogen zien. Ze zitten buiten in de tuin en ik vind ze heel eng.

Een 2e ding waar hij moeite mee had was een nieuw ding op het ladekastje, een glimmend ding als een spiegel. Een nieuwe spiegel. Dat vond hij ook maar niks. Dat leek op de kraaien of gaf hem hetzelfde gevoel als de kraaien.

Waarom hij niet wilde kriebelen. Dit had te maken met een paar verschillende dingen. Hij vertelde dat hij volwassenheid en hormonen een rol speelde. Hij vernoemde een spiegel die er ineens wel of niet meer was en wilde een vriendin. En hij liet lange nagels aan een mensenhand  zien die hij niet fijn vond en die er eerder niet waren.

Ook wilde hij waarschuwen voor zijn vriendje (het andere parkietje in huis) die touw of stuk stof opeet en wat in zijn kropje blijft hangen. Daar moest even goed op gelet worden.

Dat was het. Daar kon ik mee naar zijn baasje.

Goed… Ik zei nog ik denk dat we misschien even puzzelen moeten maar eigenlijk was het verhaal gelijk vrij duidelijk. Er waren inderdaad eksters of kraaien in de tuin die op het moment vrij druk waren. Dus wellicht een oplossing op iets meer planten op de vensterbank te zetten als camouflage of de ramen/ kooi meer af te schermen op het zicht naar buiten.

Het ding wat spiegelde op het kastje begrepen we eerst niet. Ze had geen spiegel boven het ladenkastje. Maar dat duurde niet heel lang. Ach ik heb sinds kort een televisie die staat op het ladekastje, heb ik heel lang niet gehad. Dat spiegelt als het uit is en daar kan hij zichzelf in zien.

Het kriebelen… Ja hij had een spiegeltje waar hij heel gek op was, daar was hij echt verliefd op maar die is sinds kort kapot. Mijn nagels waren altijd kort maar sinds een tijdje heb ik lange nagels…. dat word dus knippen blijkbaar.

Zijn vriendje heeft een schommeltje met touw waar hij aan flost, er hangen allemaal kleine losse touwtjes die hij er af pulkt. Ik heb het gauw afgeknipt.

Och wat vallen er een puzzelstukjes in elkaar voor mij aldus het baasje. En voor mij ook. Open blijven Esther, niet invullen, niet bevoordeeld een gesprek in gaan en vertrouwen op je controlevragen. Dank lieve kleine Birdy voor deze wijze les.

Kleine Ravi

Kleine Ravi is nog maar heel kort in Nederland in een pleeggezin. Omdat er in die korte tijd vragen waren over bepaald gedrag en de foster graag meer wilde weten mocht ik een gesprek doen met hem.

Controlevragen:

Waar kauwt Ravi graag op: Leren bandjes van tassen.

Hoeveel mensen heeft hij op dit moment om zich heen die hij vertrouwt en accepteert: 3 personen, de foster, een jonger vrouwelijk persoon en een ouder persoon ik denk ook vrouwelijk. Maar de laatst zou ook mannelijk kunnen zijn want hij praat ook over de vader van de foster.

Wat is er gebeurd qua incident vorige week: hij heeft gebeten, in een hand.

Zeg maar dat ze iets zegt dat klinkt als humptiedumptie, dan weet ze dat ik het ben.

Terugkoppeling eigenaar: hij eet alles van stof (bijv kussens) dus geen leer. Hij heeft inderdaad mij, mijn zusje en mijn vader als vertrouwde personen. En heeft mij gebeten, niet in Mn hand maar in Mn bil. Ach gos ik zeg altijd skatiepatatie dus dat humptiedumptie snap ik inderdaad!

1) Ben je gelukkig?: ik ben een beetje in de war. Alles is ineens anders. Ik heb hem uitgelegd wat er gebeurd is en dat hij in Nederland is om een fijn nieuw thuisbrengen krijgen met liefde en goede verzorging.

2) Wat kan de foster op dit moment doen om jou gelukkig te maken? : ik wil wonen bij de vader, die vind ik lief en die vertrouw ik. Daar is mijn thuis, mag ik daar? Ik kan het altijd vragen lieverd, dat zal ik voor je doen straks.

3) Waarom vind je aanraken zo eng en kunnen we niet meer dan een klein beetje aaien? : in mijn oude huis werd er niet echt geaaid. Wel werden we soms hardhandig vastgepakt aan onze pootjes. Aanraken is niet leuk! Mensen zijn niet leuk, ik vertrouw ze niet. Uitgelegd dat de foster hem verzorgen moet en wil leren dat aaien ook heel fijn kan zijn.

4) Waarom reageer je zo heftig op andere honden?: Bij ons huis kwamen er wel eens honden aan de poort. Die jaagden we dan met de hele familie samen weg! Vreemde honden moeten weg, zo heb ik dat geleerd.

5) Waarom maak je dingen stuk en eet je ze op?: kauwen geeft me rust.

6) Heb je moeite met je tijdelijke beperkte vrijheid? Nee, was niet opgevallen.

7) Ga je liever samen met je broer naar een ander thuis of alleen: zonder broer.

8) Mis je de anderen? Ja we hadden het samen goed. We leefden met elkaar en ik lag vaak met Mn neus in de vachten van Mn vader en moeder, kleur vd die vacht die ik het meest mis was wit. Die geur mis ik wel. Uitgelegd dat alle dieren (en mensen) op een gegeven moment uitvliegen en een eigen leven gaan leiden. Dat snapte hij op zich wel. Wellicht kan hij het nu makkelijker een plekje geven.

Terugkoppeling foster: Wat ben ik blij met dit verhaal. We hebben namelijk pas besloten dat Ravi naar mijn vader gaat en zijn broertje bij mij blijft. We twijfelden of we de goede keuze hadden gemaakt. Dit is zo’n bevestiging dat we het goed doen! Wat bizar! Dit doet me echt goed. Ook omdat we de keuze hadden gemaakt de broers uit elkaar te halen.

Ik hoop dat dit kleine manneke eindelijk gaat genieten van het leven en dat hij zijn angsten een beetje los kan gaan laten na dit gesprek, lieve kleine Ravi bedankt voor dit gesprek en heel veel geluk en ik ben blij dat jou wens, of je bij de vader mag wonen is uitgekomen.

Avontuurlijke Saar

Het baasje van Saar wilde graag dat ik een gesprek met Saartje aanging over het feit dat ze de tuin uit glipt. Haar baasje vind dat zeer onprettig en wilde graag weten waarom en waar ze naar toe ging. Saar gaat vaak mee logeren en haar baas wilde graag weten of ze dat wel leuk vond. En wat ze zou vinden van een katje als gezelschap. Ook wil haar baasje graag weten waarom ze eigenlijk niet meer lekker op schoot komt zitten zoals vroeger

We starten zoals elk gesprek met de controlevragen.

In wat voor bakje krijgt ze altijd haar vlees of vis in: Steen/ keramiek, kleur wit/beige, soort kommetje, hoger dan een schoteltje maar niet zo hoog als een yogurtbakje.

Waar slaapt Saar het liefst: Dit vond ik een lastige want die kreeg ik niet helemaal helder. Volgens mij liet ze de plek zien zoals ze het zag als ze er in lag. Een soort doorzichtig plastic en blauwe spijlen lijken het wel. ik zou haast zeggen een doorzichtig plastic curverbox maar dat zou het blauw eigenlijk niet verklaren. No clue..

Wanneer krijgt ze snoepjes: Snoepjes krijgt ze in de keuken, in de avond dus ik denk voor het slapen gaan.

Eigenaar: Voerbakje klopt, een wit lag schaaltje. Slaapplek, als ze niet bij me op bed ligt ligt ze op dit moment veel voor het raam op een handdoek. Het enige wat de blauwe spijlen zou kunnen verklaren is het blauwe afdekzeil wat bij de buurman op het dak ligt op dit moment. Snoepjes klopt niet helemaal. Ze krijgt snoepjes als ik in de keuken koffie zet in de avond. Dan rent ze naar de bank om daar te wachten op haar snoepje.

Omdat de controlevragen vrij goed kloppen en er teveel overeenkomsten zijn gaan we toch het gesprek controleren.

Ik heb haar uitgelegd dat de tuin voor haar bestwil is afgeschermd omdat er veel katten vermist raken. Maar ze vind het zo lekker om even weg te gaan. Ze gaat naar een grasveld/ wei met halfhoog gras. Ze ligt te kijken naar alles wat langs vliegt aan vliegjes,  vlinders ,blaadjes grassprieten die door de wind bewegen. Heerlijk zegt ze, dat vind ik fijn! Dan ben ik in Mn element. En ze zwiept met haar staart. Ze zegt dat ze weet dat ze dan niet terug kan dat vind ze meestal niet erg, ze vermaakt zich wel. Soms is het lastig als het regent. Ook krijg ik het idee dat ze ergens anders nog een mens heeft waar ze regelmatig op bezoek gaat. Een oudere dame. Met half lang grijzig haar. Maar daar wilde ze niet zo veel verder over vertellen. Ze liet me het vluchtig even zien. dus of het klopt weet ik niet zeker, daar twijfel ik over.

een kat er bij lijkt haar wel gezellig. Maar zegt ze liever een iets ouder verlegen poesje net als ik. Geen stoere, dat redt ik niet. Ze komt me over als een zacht katje en ik zou daar inderdaad een niet al te stoere poes bij uitkiezen. Allen zijn duurt haar soms te lang en dat is een reden dat ze de tuin uitgaat. Lang alleen zijn vind ze niet leuk.

het reizen tussen de twee huizen vind ze prima. Ze zegt dat het andere huis een hoger uitzicht heeft. Dat ze verder kijken kan. Ze vind het mooi. Het reizen zelf vind ze niet zo heel leuk maar op zich oké. Ze hoopt dan ook echt dat als er een ander katje komt ze nog wel mee mogen want dat wil ze er niet voor op geven. Ook heeft ze het over een geblokt voorwerp in het andere huis. Geen kleine blokjes maar een vrij groot blokmotief.

knuffelen. Ze lijkt wat pijn/ gevoelig te zijn op haar rechter heup. Dat straalt wat uit naar een plek midden op het lijf rechts vd ruggengraat. Aaien voelt dan minder prettig.

Terugkoppeling baasje:

Er is wel een grasveld een klein stukje van mijn huis vandaan, maar ik ben helemaal niet zo blij dat ze daarheen gaat, want dat ligt aan een hele drukke weg. Dat achter vlinders, vliegjes etc. aan, dat herken ik wel haha. Dat doet ze in de tuin ook.

Dat ze soms naar een oudere dame gaat kan ik niet plaatsen. Ze is helemaal niet zo makkelijk in de omgang met andere mensen, dus het lijkt me sterk dat ze echt ergens op bezoek gaat. Ik hoop ook van niet, want ik vind dat geen prettige gedachte.

Wel nemen we haar wel eens mee naar mijn schoonouders, maar mijn schoonmoeder heeft geen grijs lang haar.

Het huis waar we logeren heeft een houten vloer, met een deel vierkanten erin. Wellicht zijn dat de blokjes die ze ziet. Binnenkort moet ze voor controle naar de dierenarts dus ik zal zeker eens vragen of hij iets kan vinden wat haar pijn doet. Tijdens het aaien heb ik wel vaker het idee gehad dat er ergens een gevoelig plekje zat, maar met spelen, rennen etc. merkte ik er weer niets van.

Bedankt lieve Saar en haar baasje voor de mooie gesprek