Meneertje lucht zijn hart.

meneertje

Meneertje is bijzonder voor me. Een jaar of 5 geleden vond ik meneertje aangereden op straat in Curacao. Hij had een flinke hoofdwond en eerlijk gezegd dacht ik dat hij al dood was maar iets dwong me om te stoppen en te kijken of ik nog iets voor hem kon doen. Hij leefde nog en na een doktersbezoek en een nachtje logeren was hij de volgende morgen als een boze leeuw. Ik die niet zo heel veel verstand van katten had en hem nauwelijks eten durfde te geven belde de beste poezenmoeder van het eiland en vroeg om hulp… Lang verhaal kort, hij is daar, tegen alle bedoelingen in, gebleven. Zijn baasje en ik hebben daar nog vaak lol om. Zeker omdat hij simpelweg zelf besloten heeft te blijven en van verwilderde/ wilde kat naar huismus is getransformeerd. Ik vond het dan ook erg leuk dat ik een gesprek met hem mocht doen. Hij zat bij de bus, liet hij me zien. Lekker plekkie vond hij.

We zijn het gesprek begonnen met de herinnering ophalen van hoe ik hem vond en hoe hij er toen aan toe was. Dat ik hem niet goed kon helpen en hem bij zijn huidige baasje brengen de beste zet ever was. Beter had hij het niet kunnen treffen. Hij was helemaal blij met zijn thuis en is er erg op zijn plek. We hadden samen lol over zijn actie om er te blijven en vooral de man des huizes voor zich te winnen. Lachend zei hij, en nu noemt ie me koekblik. Ik zei dat zijn baasjes echt stapelgek op hem zijn en zo trots op hem zijn omdat hij zulke grote stappen gemaakt heeft in zijn leventje. Dat roerde hem ontzettend en werd emotioneel, Ik ook (stiekem hoor). Mooi om te horen hoe thuis hij daar is.

Er is een nieuwe kat in huis gekomen en Meneertje maakt ruzie met hem. Zijn baasje wilde graag weten waarom. Jack is een pomptiepomptie kat zei Meneertje. Het tegenovergestelde van mij. Hij is relaxed, stoer, knap en lief en komt in mijn huis en komt bij mijn vrienden. Ik wil geen plaats maken voor hem. Ik vraag hem of hij een beetje jaloers is op Jack en ja dat bevestigd hij. Gewoon irritant cool vind ik hem. Ik leg hem uit dat hij helemaal geen plaats hoeft te maken voor Jack en dat ze elkaar de ruimte moeten geven. Ook Jack vraag ik even bij het gesprek en vraag of ze willen stoppen met vechten en elkaar de ruimte willen geven omdat Meneertje het een beetje lastig vind. “ow owkee” antwoord Jack en loopt weer weg. Verbaast kijk ik hem na en snap wat Meneertje bedoeld met relaxed en cool. Arme schat, ik snap dat hij daar niet zo goed tegenop kan. Ik druk Meneer op het hart dat hij zich niet zo naar moet maken en dat hij echt geliefd is om wie hij is. Geen zorgen manneke je word echt niet ingeruild.Er is plaats voor allebei in het gezin.

Na “opgehangen” te hebben natuurlijk gelijk zijn baasje gecontact. Was zo benieuwd of ze iets gemerkt had. En of ze wat gemerkt had! Hij was heel erg knuffelig en aanhalig. Dat is hij nooit op dat tijdstip van de dag. Spinnen, spinnen en kopjes geven. Zijn andere baasje had hem inderdaad bij de bus gezien die ochtend. Jack is inderdaad een ontzettend relaxte kater en ze vermoedde al dat het jaloezie was.

Natuurlijk hadden we ook controlevragen in het gesprek ingevoegd om het gesprek te kunnen controleren op waarheid. Op de vraag waar is Meneertje als wij smorgens brood smeren liet hij me zien dat hij tegen hun ruggen aankeek vanaf een verhoging ongeveer ter hoogte van een tafel. Antwoord: hij mag niet in de keuken komen als we brood smeren en zit inderdaad vanaf of de deurpost of op het puntje van de tafel tegen onze ruggen aan te kijken. Op de vraag wat hij erg vervelend vind gaf hij als antwoord, in de houdgreep en ogen druppelen. Antwoord van baasjes: vasthouden op zich vind hij prima, totdat hij het idee heeft dat hij wat moet. Medicijnen ofzo, een groot drama. De druppels zijn de vlooiendruppels in zijn nek. Koektrommel… Baasje noemt hem meneertjekoekepeertje.

Wat een mooi en duidelijk gesprek. Ik ben nog zo vaak zo onzeker over wat ik doe.  Kan ik dat wel, doe ik het wel goed enz enz. Soms durf ik nauwelijks aan een gesprek te beginnen en moet ik me er echt toe zetten en knijp ik hem behoorlijk als ik de controlevragen moet controleren. Dit zijn dan voor mij echt wel weer die steuntjes in de rug die ik dan nog zo hard nodig heb om toch door te gaan. Mooi en dankbaar! Het was fijn om je na zo’n lange tijd weer te spreken.

Popske het verlegen katje

Popske

Vanachter hoog gras zit een klein gevlekt poesje me aan te kijken. Ze is verlegen. Ik vraag haar hoe het met haar gaat en met een zacht stemmetje antwoord ze terug. Ze komt over als een lieve maar kwetsbare ziel. Ze wil wel praten maar blijft achter het gras zitten. Mooi verstopt.

Ik vraag haar wat er is gebeurd waarom ze zo bang is.Ze verteld me dat ze ergens vastgezeten heeft. Ze laat me een vrij donkere smalle ruimte zien. Zelf kan ik de ple niet helemaal herkennen maar het lijkt op een gat in een plafond of een schot op een donkere zolder. Ze was er zelf naar toe gelopen maar kon er niet meer uit. Ze laat me een fel licht zien en handschoenen die haar pakken. Daar is ze heel erg van geschrokken.
Wat ik van haar verhaal gevoeld heb is dat het een niemandskatje was. Ze had niet echt een eigen plek. Hoorde niet echt ergens bij. Ik heb haar uitgelegd dat ze in dit gezin er helemaal bij hoorde en ze geen niemanskatje meer was.

Toen kwam de poezenboot. Daar kon ze niet af en dat terwijl ze niet van opgesloten zitten houdt. Ze wil niet graag binnen want dan kan ze niet weg. Ze wil vrij kunnen zijn en vind het binnen benauwd. Ik heb haar uitgelegd haar baasjes het zo fijn zouden vinden als ze binnen sliep. Veilig en warm. Dat snapte ze wel maar druiste erg tegen haar gevoel in. Ik zei dat ze echt elke dag naar buiten mocht. Daar moest ze echt nog over denken. Ze had het fijn zo. Niet weg kunnen benauwd haar.

Ik gaf haar aan dat ze bij haar gezin zijn mocht wie ze wilde zijn en dat vond ze heel fijn. Gezegd dat ze haar graag wilde aaien en vertroetelen. Dat wilde ze zelf ook wel maar vertrouwen vind ze moeilijk. We hebben afgesproken dat ze meer zou proberen open te staan voor jullie. Meer contact te maken en meer naar jullie te kijken en contact zou maken. Al zou ze kleine stapjes nemen dat zou al oké zijn. Dat wilde wel proberen. Het is een beschadigde ziel met weinig vertrouwen in mensen. Maar ze is blij met haar plekje en haar thuis.

Haar baasje vroeg zich af of ze haar naam wel oke vond want ergens paste het niet bij haar. Het naam gesprek was heel grappig. Dat vond ze maar niks. “Popkse, dat maakt me zo dik” zei ze. Ik moest echt heel hard lachen, zo grappig hoe ze dat zei. Ze trok nog net haar neusje niet op. Als ze dan toch mocht kiezen heette ze liever Isolde afgekort Isa. Dat vond ze mooi, als een Italiaanse prinses (ja gek, zo zei ze het, Italiaans terwijl je meer Spaans zou verwachten eigenlijk). Ze zei dat het gevoel over de naam goed was en dat popske niet een hele mooie naam was. En de kleur paars/ aubergine was mooi, dat moest ook nog even gezegd worden.

Ik bedank haar hartelijk voor ons leuke gesprek en bespreek het met haar baasjes.