Boze Nela heeft pijn.

Zoals al eventjes terug beloofd het verhaal van Nela. Nela’s verhaal vind ik heel bijzonder omdat het een hele mooie samenwerking betreft tussen dier, eigenaar, rescuestichting, dierenarts en dierentolk.

Nela was al een hele tijd echt onhebbelijk in huis. De sfeer was om te snijden en als haar baasje niet oplette beet ze de andere katten. De situatie werd zo gespannen dat haar baasje zich zelfs af vroeg of het niet beter was om Nela een ander huisje te geven waar ze zich wellicht wel op haar gemak voelde. Het baasje vond het vreselijk dat Nela blijkbaar niet op haar gemak was en wilde de situatie zo graag verbeteren maar wist niet meer hoe. Nela werd doorverwezen door de stichting van waar ze geadopteerd was.

Voor haar baasje was vooral die ene vraag belangrijk, waarom ben je zo boos.

Nela gaf in het gesprek vooral aan pijn te hebben. Zeurende pijn waar haar humeur flink onder leed. Ja absoluut, andere katten waren niet echt haar ding en Charlie was meer dan stom, maar het was vooral pijn die maakte dat ze niks meer hebben kon aan interactie met de anderen. Er was 1 poes die ze nog wel leuk vond dat was de kleine Zazou, die trok haar wel aan. Verder snapte ze weinig van andere katten, ze verstond de taal niet goed.

Maar waar zaten die pijnklachten dan? Bek en oor waren gevoellig en ze ga aan haar staart deed pijn. Bij de aanhechting. Ik heb Nela gevraagd dat of het beter zou gaan als ze pijnstilling zou krijgen en of ze dan weer wilde meewerken om de sfeer te verbeteren. Dat wilde ze wel, grote vrienden zouden ze niet worden maar ze zou zich niet meer zo hoeven laten gelden. Nu was ze vooral bang om pijn gedaan te worden.

Met het baasje alles besproken en we dachten eigenlijk dat er iets van een oorontsteking zou zijn en wellicht haar allergie waar ze misschien pijn van had.  Dus naar de dierenarts om haar maar eens goed door te laten lichten.

De dokter begon bij haar bek en oren, daar was niet heel veel aan de hand. Oke dat kan natuurlijk. Oh zegt het baasje ze had ook aangegeven haar staart, de aanhechting er van was pijnlijk. Arme Nela.. de dokter voelt aan haar staart en dat doet inderdaad pijn. Vanuit daar strekt hij haar achterpoten en geeft druk op de aanhechting en de schreeuwt het uit. Nela heeft bekkeninstabiliteit.

Nela heeft thuis nooit pijn aangegeven dus het was haar baasje niet opgevallen. Maar jee hoe begrijpelijk is het dan dat je heel boos bent. Nela heeft goede pijnstillers gekregen en hopelijk word de situatie voor allen gauw een stuk beter.

De controlevragen waren in dit verhaal niet 100% maar rond de 75% goed. Eerst dachten we zelfs iets lager maar na het ritje dierenarts werd duidelijk dat ik toch het gedrag goed had gezien wat ze in de auto vertoont. Namelijk schreeuwen als een half kapotte sirene. Verder waren darmklachten en diaree goed en klopte de naam van de kat waar ze een hekel aan heeft. Namen ben ik niet heel goed in maar als je me een rijtje namen geeft van de huisgenoten die er zijn kom ik meestal wel op de goede uit. Alleen de plek waar ze altijd jeuk had klopte niet. Verder klopte het zeer dat Nela de kattentaal niet goed spreek qua lichaamstaal maar ook is ze doof en hoort ze niet als een ander bromt.

Al met al zeer tevreden over het gesprek en de prachtige samenwerking! Ik zit nooit 100% goed, ik denk ook niet dat dat mogelijk is maar samen kom je dus wel waar je zijn moet!

Parkiet Birdy

Kortgeleden kreeg ik een aanvraag voor een gesprek met een parkiet. Mevrouw wilde dolgraag dat ik met haar parkiet zou praten want hij was zo onrustig dat ze zeker wist dat hij iets te vertellen had. Ik had nog nooit met een parkiet gepraat maar wilde het wel proberen. Eerlijk?… in m’n hart was ik hartstikke sceptisch en dacht ik niet dat het lukken zou. Met papegaaien geloof ik er wel in maar een klein parkietje…, dacht ik giechelend, lukt vast niet. Dus helemaal onbevooroordeeld ging ik niet het gesprek in.

Bij de eerste poging klopten de  controlevragen maar zo zo. Niet totaal slecht maar ook niet goed, en toen mijn extra controle totaal niet paste bij de vogel was het voor mij niet overtuigend genoeg dat het gelukt was. Ik wilde het gesprek liever opnieuw doen en ja ik moest het ook opener aangaan. Waarom zou een gesprek met een parkiet niet kunnen en een gesprek met een hond kat of papegaai wel.

De 2e poging was meer dan de moeite waard. De 4 controlevragen waren 100% goed, yes! Dus het is mogelijk om met een parkiet te praten. Het baasje had 3 belangrijke vragen. Waarom schreeuw je zo paniekerig? Waarom wil je niet meer kroelen? En hoe kan ik onze band weer herstellen.

Birdy had inderdaad paniek. Hij voelde zich bekeken door een kraai. Hij liet me een grote zwarte kop met donkere kraalogen zien. Ze zitten buiten in de tuin en ik vind ze heel eng.

Een 2e ding waar hij moeite mee had was een nieuw ding op het ladekastje, een glimmend ding als een spiegel. Een nieuwe spiegel. Dat vond hij ook maar niks. Dat leek op de kraaien of gaf hem hetzelfde gevoel als de kraaien.

Waarom hij niet wilde kriebelen. Dit had te maken met een paar verschillende dingen. Hij vertelde dat hij volwassenheid en hormonen een rol speelde. Hij vernoemde een spiegel die er ineens wel of niet meer was en wilde een vriendin. En hij liet lange nagels aan een mensenhand  zien die hij niet fijn vond en die er eerder niet waren.

Ook wilde hij waarschuwen voor zijn vriendje (het andere parkietje in huis) die touw of stuk stof opeet en wat in zijn kropje blijft hangen. Daar moest even goed op gelet worden.

Dat was het. Daar kon ik mee naar zijn baasje.

Goed… Ik zei nog ik denk dat we misschien even puzzelen moeten maar eigenlijk was het verhaal gelijk vrij duidelijk. Er waren inderdaad eksters of kraaien in de tuin die op het moment vrij druk waren. Dus wellicht een oplossing op iets meer planten op de vensterbank te zetten als camouflage of de ramen/ kooi meer af te schermen op het zicht naar buiten.

Het ding wat spiegelde op het kastje begrepen we eerst niet. Ze had geen spiegel boven het ladenkastje. Maar dat duurde niet heel lang. Ach ik heb sinds kort een televisie die staat op het ladekastje, heb ik heel lang niet gehad. Dat spiegelt als het uit is en daar kan hij zichzelf in zien.

Het kriebelen… Ja hij had een spiegeltje waar hij heel gek op was, daar was hij echt verliefd op maar die is sinds kort kapot. Mijn nagels waren altijd kort maar sinds een tijdje heb ik lange nagels…. dat word dus knippen blijkbaar.

Zijn vriendje heeft een schommeltje met touw waar hij aan flost, er hangen allemaal kleine losse touwtjes die hij er af pulkt. Ik heb het gauw afgeknipt.

Och wat vallen er een puzzelstukjes in elkaar voor mij aldus het baasje. En voor mij ook. Open blijven Esther, niet invullen, niet bevoordeeld een gesprek in gaan en vertrouwen op je controlevragen. Dank lieve kleine Birdy voor deze wijze les.